Onder begeleiding van het Federaal Kenniscentrum voor de Gezondheidszorg (KCE) stelde een grote multidisciplinaire groep van darmkankerspecialisten (PROCARE) een nationale richtlijn voor de aanpak van rectumkanker op. In een volgende fase zal de groep kwaliteitscriteria ontwikkelen om de kwaliteit van de zorg voor rectumkankerpatiënten op te volgen en waar nodig te verbeteren. Een primeur voor België.
Het rectum of de endeldarm is het laatste deel van de dikke darm, gelegen net voor de aars. Jaarlijks wordt er in België bij ongeveer 1900 mensen rectumkanker vastgesteld en sterven er naar schatting 450 patiënten aan de ziekte. Deze vorm van kanker vraagt een zeer specifieke aanpak, vooral dan chirurgisch.
Zowel in België als in andere landen bestaan er grote verschillen tussen de ziekenhuizen m.b.t. de behandeling van rectumkanker en de daaruit volgende resultaten. Een aantal vooraanstaande Belgische kankerspecialisten stelde jaren geleden vast dat er grote nood aan standaardisatie en kwaliteitsbewaking was. Daarom werd PROCARE (PROject on CAncer of the REctum) opgericht, een multidisciplinaire werkgroep met alle specialisaties die betrokken zijn bij de behandeling van rectale kanker.
Als eerste stap heeft de werkgroep een nationale richtlijn ontwikkeld met aanbevelingen voor de diagnose, behandeling (chirurgie, bestraling, chemotherapie) en opvolging van rectumkanker. Een richtlijn vormt voor de behandelende arts een leidraad om een bepaalde ziekte op de beste manier aan te pakken. Zo zijn bij de diagnose van rectumkanker een rectaal toucher en een biopsie van de tumor onontbeerlijk. Een onderzoek van de dikke darm (coloscopie) wordt ook aangeraden, o.a. om andere tumoren uit te sluiten. De behandeling omvat in de meeste gevallen een chirurgische verwijdering van de tumor, al dan niet voorafgegaan of gevolgd door bestraling en/of chemotherapie. Een rode draad in de aanpak van rectumkanker is de multidisciplinaire benadering van de ziekte, waarbij de expertise van gastroenteroloog, radioloog, chirurg,oncoloog, radiotherapeut en patholoog wordt gebundeld.
In een volgend rapport dat volop in voorbereiding is, zal de werkgroep kwaliteitsindicatoren ontwikkelen en testen in België. Op basis van deze indicatoren zal men de kwaliteit van de zorg voor rectumkankerpatiënten opvolgen en verbeteren waar nodig. We kunnen het resultaat daarvan in de loop van 2008 verwachten. Een dergelijke aanpak breed gedragen door diverse beroepsgroepen en het College voor Oncologie is een unieke ontwikkeling in België en dus zeker de moeite waard om naar uit te kijken.
